Murakami ไม่ได้นั่งลงแล้วพยายามเขียนอะไรลึกซึ้ง เขาแค่บันทึกสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วปล่อยให้ความคิดอื่นๆ ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาเอง ในหนังสือ What I Talk About When I Talk About Running เขาเริ่มแต่ละ entry ด้วยเรื่องธรรมดาๆ วันนี้วิ่งไปกี่กิโล อากาศเป็นยังไง รู้สึกอย่างไร ฟังเพลงอะไร แต่จากรายละเอียดเล็กๆ เหล่านั้น ความคิดเรื่องการแก่ตัว เรื่องความอดทน เรื่องการทำงานสร้างสรรค์ ก็ค่อยๆ ไหลออกมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องใหญ่ แต่เรื่องใหญ่มาหาเขาเอง
แทนที่จะนั่งถามตัวเองว่า "ฉันรู้สึกอย่างไร" หรือ "ฉันต้องเปลี่ยนแปลงอะไรในชีวิต" ซึ่งเป็นคำถามใหญ่ที่อาจทำให้เราชะงัก Murakami ใช้การวิ่งเป็นจุดเริ่มต้น เป็นสิ่งที่จับต้องได้ เป็นสมอที่ยึดเขาไว้กับความเป็นจริง เรื่องนี้ทำให้นึกถึงการภาวนา เวลานั่งสมาธิเราก็มี "เครื่องอยู่" เหมือนกัน อาจเป็นลมหายใจ หรือความรู้สึกที่กาย เครื่องอยู่ไม่ได้มีไว้ให้เราจ้องมันตลอด แต่มีไว้เป็นหลักให้กลับมา เมื่อมีหลัก เราจึงสังเกตเห็นได้ง่ายว่าอะไรหลุดออกไป ความคิดอะไรลอยผ่าน ความรู้สึกอะไรซ่อนอยู่ข้างใน มันจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาให้เราเห็น ให้เราเข้าใจ หรือปล่อยมันไป การเขียนก็คล้ายกัน เมื่อมีจุดยึดที่เรียบง่าย เราไม่ต้องพยายามขุดหาความลึกซึ้ง มันจะมาหาเราเอง
วิดีโอเปรียบเทียบว่าการเขียน journal เหมือนการสนทนา ถ้าเราถามใครสักคนตรงๆ ว่า "ตอนนี้คุณมีความสุขไหม" เขาอาจจะชะงัก ไม่รู้จะตอบอย่างไร แต่ถ้าเริ่มคุยเรื่องอากาศ เรื่องวันนี้เป็นยังไง บทสนทนาจะค่อยๆ ไหลไปสู่เรื่องที่ลึกกว่าได้เอง Robert Pirsig เล่าเรื่องนักเรียนคนหนึ่งที่ต้องเขียนเรียงความเรื่องสหรัฐอเมริกา เธอนั่งจ้องกระดาษเปล่า เขียนอะไรไม่ออก เขาจึงบอกให้เธอเขียนเรื่องเมือง Bozeman แทน ก็ยังไม่ออก เขาบอกให้เขียนเรื่องถนนสายหลักในเมือง ก็ยังติด สุดท้ายเขาบอกว่า "เขียนเรื่องอิฐก้อนเดียวในตึกหนึ่งหลังบนถนนสายนั้น" วันรุ่งขึ้นเธอกลับมาพร้อมงานเขียน 5,000 คำ เมื่อขอบเขตเล็กพอ เราหยุดพยายามฟังดูฉลาด แล้วเริ่มสังเกตจริงๆ
เลือกจุดยึดที่คุณทำอยู่แล้ว ไม่ต้องเริ่มกิจกรรมใหม่เพื่อมาเขียน ใช้สิ่งที่ทำเป็นประจำอยู่แล้ว อาจเป็นการเดิน การทำอาหาร การดื่มกาแฟตอนเช้า ถ้าผูกการเขียนกับสิ่งที่ยังไม่เป็นนิสัย เมื่อเลิกทำสิ่งนั้น การเขียนก็จะหายไปด้วย เลือกสิ่งที่มีรายละเอียดทางประสาทสัมผัส การวิ่งได้ผลดีเพราะมันพาเราออกไปข้างนอก ได้สัมผัสอากาศ ได้เห็นเส้นทาง ได้ยินเสียงรอบตัว การทำอาหารก็ดี มีกลิ่น มีรส มีสัมผัส รายละเอียดเหล่านี้เป็นวัตถุดิบให้เราเริ่มเขียน เลือกสิ่งที่เชื่อมกับตัวตน Murakami มองตัวเองว่าเป็นนักวิ่ง การเขียนเรื่องวิ่งจึงนำพาเขาไปสู่การสะท้อนตัวเอง ถ้ามีกิจกรรมที่เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนคุณ ลองใช้สิ่งนั้นเป็นจุดเริ่มต้น ถ้ายังนึกไม่ออก เริ่มจากอากาศ Hemingway มักเริ่มบทด้วยการบรรยายอากาศ มันเป็นทางเข้าที่ง่ายที่สุด ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วเขียนสิ่งที่เห็น
เมื่อเขียนโดยเริ่มจากสิ่งภายนอก คุณจะพบว่าคุณเข้าใจความรู้สึกของตัวเองได้ชัดขึ้น โดยไม่ต้องบังคับ รายละเอียดเล็กๆ ที่ดูไม่สำคัญนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวของคุณ มันช่วยให้เริ่มเขียนได้ ช่วยให้รู้สึกเป็นธรรมชาติ และช่วยให้เราไม่ต้องรู้สึกว่ากำลังถูกจับจ้อง ยิ่งพยายามเขียนให้ลึกน้อยลง ยิ่งเขียนได้ลึกมากขึ้น ไม่ต้องแสดงความลึกซึ้ง ถ้าตั้งใจสังเกตนานพอ มันจะมาหาเราเอง